gallery/anthropomorphized-animals-2023327_640

U hoeft helemaal niet zenuwachtig te zijn!

Ik heb heel veel jobs gedaan. Op twee handen kan je ze niet tellen, op vier ook niet. Je zou denken dat ik een expert ben in solliciteren. Niet dus. Iedere keer opnieuw, bereidde ik me voor. Zo goed als mogelijk. Ik nam de vacature en ik deed research op internet. Veel bracht dat niet op want van zodra ik terechtkwam in de vergaderzaal van bedrijf x, y of z, was ik alles vergeten. Dikwijls ook de naam van de persoon die me interviewde. Ik sloeg rood aan, struikelde over mijn woorden, wist niet hoe ik moest zitten en knikte braafjes, teneergeslagen. ‘Tja’, zei ik dan, ‘Sorry, maar ik ben veel te zenuwachtig.’ 

 

‘Maar, dat is toch niet nodig? U hoeft helemaal niet zenuwachtig te zijn!’ 

 

Gemakkelijk gezegd, dacht ik, u heeft een job, ik niet en u gaat iemand kiezen. Waarschijnlijk veel beter dan mezelf. Waarschijnlijk helemaal niet zenuwachtig. Waarschijnlijk veel zelfzekerder dan ik. Dàt dacht ik terwijl ik een universitair diploma had en drietalig was. Ze hadden me toch uitgenodigd? Dàt wou toch iets zeggen, niet dan? Maar ... dàt vergat ik allemaal door die stomme zenuwen van me.

 

Ik werkte steeds via interimkantoren. Daar kon je in een gezellig kantoortje een gesprek voeren van persoon tot persoon. Rechtstreeks solliciteren leek me veel te beangstigend. 

 

Als ik dan een nieuwe uitdaging had, dan duurde het nooit lang of ik wou iets anders. Ik voelde dat er iets niet klopte: al zoveel verschillende jobs, nooit helemaal tevreden, altijd uitgeput thuiskomen. Ik dacht echter dat dit normaal was.  Op een dag zei Dréke: ‘Jij bent overgevoelig. Jij kan gewoonweg niet voltijds werken. Dat is niet goed voor je.’ Ik stond daar een tijd bij stil en had een test gedaan op de website van HSP Vlaanderen om na te gaan of ik misschien een HSP’er was. Het resultaat was positief en een paar dagen later ging ik op zoek naar een deeltijdse job. 

 

Die heb ik gevonden vorig jaar in juni… 

 

Ik wou geen stress meer, geen voltijdse tewerkstelling. Ik wou vlakbij thuis werken en liefst een job doen waar ik mensen kon helpen. Twee keer ben ik op sollicitatiegesprek geweest voor de functie van call center agent. Dit was mijn keuze. Ook al raadden mensen me dit af omdat ze wisten dat ik hooggevoelig was, wou ik toch deeltijds vlakbij thuis werken en mensen helpen. Die job moest ik hebben en daarmee uit! 

 

Het eerste gesprek was met de uitzendconsulente, waarmee het meteen klikte. Ik vond daarbij het interieur van het bedrijf prachtig: veel ruimte, veel planten, verschillende verdiepingen, zicht op prachtige bomen, en noem maar op. 

 

De volgende dag mocht ik terugkomen voor een tweede interview. Deze keer met de Teamcoach. Ik was alweer super zenuwachtig maar we voelden elkaar ook heel goed aan. Die klik was er ook weer. Na het gesprek, na al die hartkloppingen en die verdomde zenuwachtigheid, mocht ik vervolgens even meekijken met mijn toekomstige collega’s. Zij waren ook allemaal sympathiek en goedlachs. Ik ging ervoor: deeltijds werken met sympathieke collega’s om mensen te helpen met al hun vragen zou ik wel aankunnen, vooral op vijf minuten te voet van thuis. 

 

En ja hoor, we zijn nu een jaar verder (of iets meer), en de collega’s zijn nog altijd even vriendelijk. Het werk op zich? Welja, ik help mensen en probeer ze gelukkig te maken, zelfs nadat ze eerst kwaad waren voor het één of het ander.  En … dat lukt me! Het belangrijkste is dat ik er graag ben en dat ik me er thuis voel. Ik blijf daar dus werken samen met mijn toffe collega’s en coach in een prachtig bedrijf.

 

Ondertussen schrijf ik verder. 

 

Dat schrijven helpt me om door te zetten in deze harde wereld als HSP-er. Ik mag van geluk spreken dat ik deeltijds kan werken en iedere dag mijn batterijtjes kan opladen voor de volgende vier uurtjes. En ik ben heel blij met de mensen rondom mij, die me steeds de moed geven om verder te doen. 

 

Dank je wel hiervoor!